Άρθρα και Νεα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

Η Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας

Ημερομηνια: 16-03-2017

 

Με αφορμή την συμπλήρωση 195 ετών (26-30 Ιανουαρίου 1821) από την Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας, ο Δήμος Αιγιάλειας προετοίμασε -σε συνεργασία με την ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Αιγιάλειας- το 2016, ένα βιβλίο αφιέρωμα στο μέγιστο ιστορικό αξίας και σημασίας γεγονός που έλαβε χώρα στην πόλη του Αιγίου.

Στο βιβλίο αναφέρεται το σκεπτικό της Μυστικής Συνέλευσης της Βοστίτσας, το γεγονός, η Συνέλευση και η Φιλική Εταιρεία, η Συνέλευση και η Ευρώπη, η σύγκρουση και το μετά γεγονότα της Συνέλευσης. Η Σύσκεψη της Βοστίτσας απετέλεσε σημαντική καμπή στην όλη υπόθεση της Επανάστασης τουλάχιστον για την περιοχή της Πελοποννήσου. Μπορεί ίσως ν΄ απέτυχε του βασικού σκοπού της, πλην όμως ένα ήταν βέβαιο, ότι όλοι όσοι συμμετείχαν σ΄ αυτή απέκτησαν για πρώτη φορά πλήρη συνείδηση της τεράστιας προσπάθειας που αναλάμβαναν, καθώς και την ευθύνη και τους κινδύνους που θα διέτρεχαν πλέον μεταξύ ζωής και θανάτου.

Ο Γιάννης Πριόβολος, υποστράτηγος σε αποστρατεία, συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής γράφει για την Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας:

Επ’ ευκαιρία της εθνικής εορτής «25ης Μαρτίου» και της έκδοσης βιβλίου από την Ιστορική-Λαογραφική Εταιρία Αιγίου σχετικού με τη «Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας» (26-30 Ιανουαρίου 1821), η οποία ως γεγονός είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πλέον σημαντικά που προηγήθηκαν της Επανάστασης του 1821, θα ήθελα να σταθώ στα εξής:

Καταρχήν, από το σημαντικό εκείνο ιστορικό γεγονός της «Συνέλευσης» αναμφισβήτητα τιμάται το Αίγιο (Παλαιά Βοστίτσα). Πρωτίστως, όμως, τιμούνται και πρέπει να μνημονεύονται οι συμμετέχοντες στη Συνέλευση: επώνυμοι και ανώνυμοι… θερμόαιμοι επαναστάτες ή μη. Κοντά στ’ άλλα, η Συνέλευση ήταν ένα προσκλητήριο για να μετρηθεί το θάρρος των συνέδρων-αντιπροσώπων. Ο πατριωτισμός τους ήτανε δεδομένος, αφού όλοι οι σύνεδροι ήσαν μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία. Το θάρρος όμως εν μέρει έλλειπε, ή –το σωστότερο– υπερείχε η λογική που παρέπεμπε σε αναβολή, για κάποιο χρόνο, έναρξης της Επανάστασης. «Διότι δεν ήτο, ως έλεγον, ακόμη καιρός». Αλλά, εκ των ιστορικών συγκυριών, η έναρξη της Επανάστασης δεν μπορούσε να αναβληθεί. Συγκεκριμένα, λόγω της ταχείας εξέλιξης που έπαιρναν τα γεγονότα σχετικώς με το σχεδιαζόμενο επαναστατικό εγχείρημα των Ελλήνων, προείχε η βιασύνη παρά η αναβλητικότητα. Οι ευκαιρίες δεν παρέχονται πάντοτε. Ούτε περιμένουν. Κι εδώ είναι αναγκαίο να αναφερθώ στην πρόσφατη δουλεία, εκείνη της περιόδου 1941-1944 (Κατοχή). Τότε που αρκετοί πάλι Έλληνες (κυρίως ανώτεροι-ανώτατοι αξιωματικοί) επαναλάμβαναν το: «δεν είναι ακόμη καιρός» και «πρέπει να αναμένωμεν» ή, το παρόμοιο, «πρέπει να αναμείνωμεν».* Ώσπου τους πρόλαβαν άλλοι, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) δηλαδή. Γιατί όσο, εν τω μεταξύ, οι παραπάνω (αξιωματικοί κ.λπ.) κινούνταν ανάμεσα στην αναμονή-αδράνεια, το ΕΑΜ δημιουργούσε ισχυρά ερείσματα στην ύπαιθρο (χωριά-κωμοπόλεις) τα οποία του επέτρεψαν να σταθεί καταρχήν στρατιωτικά (με τον στρατό του: ΕΛΑΣ) απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις και, στη συνέχεια, να σταθεί κι απέναντι σε όσους αντιδρούσαν στη στρατιωτικο-πολιτική του δύναμη.  Συνέπεια: ο εμφύλιος (κατοχικός)· το προοίμιο του άλλου Εμφύλιου («Δεκεμβριανά 1944» και περίοδος «1946-1949»). 

 

* Από το υπό έκδοση βιβλίο του Γιάννη Πριόβολου (Εθνικιστική «Αντίδραση» - Τάγματα Ασφαλείας, Κατοχικός Εμφύλιος 1943-1944) στις Εκδόσεις Πατάκη. Επίσης στο Γιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ, Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Αλφειός, Αθήνα 2009, σ. 312.