Άρθρα και Νεα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

Μαθαίνουμε την έννοια του ποσοστού μέσα από την σύγχρονη ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

Ημερομηνια: 12-06-2017

   

Οι μαθητές της Στ Δημοτικού βρίσκονται στην πρώτη φάση της εφηβείας. Συχνά οι έφηβοι ταυτίζονται με ήρωες, είδωλα του κινηματογράφου, της μουσικής, του αθλητισμού κτλ., ασχολούνται με διάφορες ιδεολογίες, θεωρίες, κινήματα και έτσι προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιοί είναι και ποιοί θα ήθελαν να είναι στο μέλλον. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Ποιά κοινωνικά και πολιτιστικά πρότυπα, ποιές κοινωνικές και πολιτιστικές καταστάσεις θα αποτελέσουν το πλαίσιο για τη μορφοποίηση της ταυτότητας ενός αυριανού πολίτη, σημερινού έφηβου; Η σύγχρονη εκπαίδευση οφείλει να οδηγήσει τους εφήβους σε διαφόρους τομείς ή εκφάνσεις της κοινωνικοπολιτιστικής ζωής για να ανιχνεύσουν τα διλήμματα, τις ευκαιρίες δημιουργικότητας και τα εμπόδια που θα συναντήσουν. Καθώς οι μαθητές αγαπούν ιδιαίτερα τον αθλητισμό και τα Ποσοστά χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα στην στατιστική ανάλυση ενός αγώνα μπάσκετ, οδηγηθήκαμε στην δημιουργία εκπαιδευτικού υλικού για την διδασκαλεία της έννοιας των ποσοστών μέσα από την ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

Ξεκινήσαμε από ένα γεγονός που έγινε ακριβώς πριν 30 χρόνια, τότε που και εμείς ήμασταν μαθητές Δημοτικού και άλλαξε την πορεία του ελληνικού αθλητισμού, την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης από την Εθνική μας ομάδα έως και τις σύγχρονες επιτυχίες του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Οι μαθητές μέσα από μια διαδραστική παρουσίαση σε Powerpoint καλούνται να εκτιμήσουν τα ποσοστά των πόντων που έβαλαν γνωστοί έλληνες καλαθοσφαιριστές προς το συνολο τον πόντων της ομάδας. Το εκπαιδευτικό υλικό για την διδασκαλία της έννοιας του ποσοστού θα το βρείτε εδώ.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο της παρουσίασης εδώ.

Για όσα παιδιά θέλουν να μάθουν περισσότερα για την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαιρισης από την Εθνική Ελλάδος το 1987 μπορούν να διαβάσουν το βιβλίο του Βασίλη Σκουντή, Είμαστε πια Πρωταθλητές, που κυκλοφορεί από την Ελληνοεκδοτική. Όπως γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας:

Ο χρόνος τρέχει, µα το ρολόι έχει µείνει σταµατηµένο,

εδώ και τριάντα χρόνια, σε εκείνη τη στιγµή.

Στις δέκα και πέντε το βράδυ της 14ης Ιουνίου του ’ 87, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας...

 

Δώδεκα µέρες ένας ολόκληρος λαός ακροβατεί στα όρια της µαγείας,

της ανατριχίλας, του παροξυσµού, της κατάνυξης, της µέθεξης, της απόλυτης έκστασης:

από τις 3 έως τις 14 Ιουνίου του σωτηρίου (για το µπάσκετ, για τον αθλητισµό,

για έναν ολόκληρο λαό) 1987, οι δώδεκα µέρες που άλλαξαν τον κόσµο!

 

Όταν το απίθανο παίρνει σάρκα και οστά...

Όταν δυνατά γίνονται τα αδύνατα...

Όταν ο Δαβίδ ξαναρίχνει στο καναβάτσο τον Γολιάθ...

Όταν η Ελλαδίτσα παίρνει παραµάζωµα τους κολοσσούς, τινάζει την µπάνκα στον αέρα

και προκαλεί ολούθε σοκ και δέος...

 

Εις ανάµνησιν αυτού του έπους, λοιπόν...

Για το χατίρι των παλιών καιρών, που έλεγε (στην «Καζαµπλάνκα»)

και η Ίνγκριντ Μπέργκµαν στον πιανίστα...

Για το χατίρι της νοσταλγίας, του ντελίριου και του τρέµουλου...

Για το χατίρι του χρέους και της ευγνωµοσύνης προς αυτή την οµάδα,

που µας σήκωσε από τη γη και µας εκτόξευσε στον έβδοµο ουρανό...

Για το χατίρι των στιγµών, των εικόνων και των συγκινήσεων,

που θα µείνουν ανεξίτηλα χαραγµένες

και για πάντα αιχµάλωτες στη συλλογική µνήµη...

Για το χατίρι της «επίσηµης αγαπηµένης», που µπορεί να γκρίζαρε,

να έβγαλε ρυτίδες και να σκεβρώνει σιγά σιγά, µα όσο περνάει ο καιρός,

τόσο περισσότερο την καψουρευόµαστε!